30. apr, 2022

De grootste onrechtvaardigheid ter wereld

Ik ga beginnen aan mijn belastingbrief. Tegen mijn goesting, maar het moet. Al is het maar een strenge controle van de “vereenvoudigde aangifte” en hier een daar een cijfertje erbij voor giften en goeie werken. Maar de eindsom zal zijn dat 45 procent van mijn pensioen, dat ik van de overheid krijg, weer terugvloeit naar diezelfde genereuze overheid.

En dan stuiten uitspraken van superrijke industriëlen en zakenmannen, met Pieter Timmermans (VBO) en Roland Duchâtelet voorop, me tegen de borst. Handen af van de rijken en de bedrijven: arbeiders zijn er enkel om hun rijkdom te vergroten Niet dat ik meega in het PVDA-verhaal van delen en herverdelen, afromen en spenderen, noch van dat van Open VLD en N-VA die de zakken van de rijken angstvallig dicht willen houden, noch van de CD&V die, met hun “enerzijds/anderzijds” politiek nog nooit echt stelling ingenomen heeft in geen enkel heikel dossier. Dan blijft in het democratisch gedeelte van de politiek enkel nog het socialisme over. Ik voel inderdaad wat voor de genuanceerde aanpak van Vooruit. Een grote stap voor mij, als je de afschuw kent die ik koester voor diezelfde partij in Sint-Truiden waar door de rechtbank veroordeelde politici iemand voor een minuscule misstap (geen misdaad!) vierendelen. Ik maak dus duidelijk abstractie tussen wat socialisme is op hoger niveau en wat op socialisme lijkt hier in de stad van Trudo.

Elk zijn deel is niets te veel, dat blijkt nog maar eens. Zelfs de groep grootste industrielanden, de G7, staat achter een belasting van minstens 15% op de winst van multinationals. En dan lopen ze nog ver achter op mijn 45 procent!  De BEL20 betaalde in 2017 6,7 miljard aan belastingen, 48% meer dan in 2016 (4,5 miljard) Hoera, we komen in de omgeving. Niet dus, want hun winsten groeiden sterker dan hun bijdrage aan de overheid: ze betaalden dus 22,9% in plaats van 25,4% in 2016. En die belastingen vloeiden dan grotendeels naar het buitenland want “wij zijn multinationals”. België heeft zo zijn gunstregimes om multinationals te verleiden, zoals de notionele intrestaftrek. Dat maakt dat de Belgische overheid het met ongeveer 5 procent belastingen moet stellen die uit het grootkapitaal komen, een peulschil. Als ze al überhaupt belastingen betalen. En dan mag je België nog geen fiscaal paradijs noemen. De kleine ondernemingen en de werkman kunnen ervan meespreken. Liefst 30 bedrijven bleken (weliswaar 10 jaar geleden) hooguit twee procent belastingen te hebben betaald, 13 van hen – Anheuser-Busch InBev en ExxonMobil op kop – betaalden zelfs géén cent belasting.

Het is met die ingesteldheid dat ik naar mijn belastingbrief kijk. En met weemoed terugdenk aan die 45% die ik liefdevol afdraag aan een overheid met slechts één doel: de superrijken nog superrijker te maken. Ik zal eeuwig ten dage Cristal Alken trouw blijven.