Wij worden geregeerd door vooroorlogse betweters

13. mrt, 2022

Terwijl het vroeger de geschiedenis was die het uitzicht van het heden bepaalde lijkt het me dat het vooral de toekomst is die de toestand en het beeld van vandaag bepaalt. A la guerre comme à la guerre bestaat niet meer, maar wie niks doet zal zeker nooit iets verkeerd doen, tenzij zeer zeker het feit dat hij niets gedaan heeft!

Een immens schaamtegevoel bekruipt me als ik op dit ogenblik de Westerse politici hoor orakelen dat zij niets “kunnen” doen in het conflict tussen Rusland en Oekraïne. En voor een keer doen ze wat ze zeggen: niets. Terwijl de Oekraïners in onze achter- of voortuin, het is maar vanwaar je het bekijkt, met honderden per dag het leven laten, terwijl vluchtelingen genadeloos worden misbruikt in het politieke oorlogsspel, verstoppen onze politici zich achter hun geliefkoosde leuze: “Wij kunnen niks doen”. Het lijkt zelfs verdomd akelig op “Wir haben es nicht gewusst”.

Als je het mij vraagt: schaf de NATO per direct af: kost alleen maar geld en brengt niks bij tot de wereldvrede. Schaf de UNO af, want een zieke leeuw in een wildreservaat in Kenya mag er rekenen op meer sympathie en empathie dan duizenden doden in Oekraïne.

En toch wordt alles aan deze oorlog gelinkt. De horeca klaagt steen en been omdat de energieprijzen hen tot de bedelstaf veroordelen. De kernuitstap gaat op de schop omdat energie een geopolitiek gegeven wordt en deze oorlog een binnenlands politiek heet hangijzer moet oplossen. De bedrijven klagen dat ze in- en uitvoer zien slinken. Maar de politici verdringen mekaar op het scherm om met holle woorden hun NIKS DOEN uit te leggen.

Zelfs waar ze wel wat aan “doen”, doen ze ook niks. De Limburgse gouverneur flatert ook wel eens, dat zagen we vlak voor nieuwjaar, maar in de vluchtelingenstroom die ons dreigt te overspoelen raakt hij de juiste snaar: men haalt de mensen wel naar hier maar laat hen en de opvanggezinnen aan hun lot over.

Ik had zelf de woning van mijn in januari overleden mama ter beschikking gesteld voor opvang, met het grote sociale hart dat ik nog steeds heb. Maar deze week heb ik mijn aanbod teruggetrokken, net om die reden. Je weet waaraan je begint, als je al weet hoe beginnen, maar je weet niet hoe en wanneer het eindigt, als het al eindigt. Opvang van vluchtelingen is een zaak van de overheid, die daarvoor de hulp van de burger mag, kan en moet inroepen. Maar diezelfde burger in zijn hemd laten staan, zonder richtlijnen, zonder mededelingen, zonder procedures, zonder steun, zonder verplichtingen noch rechten is een mooi voorbeeld van de struisvogelpolitiek. Moet ik nog zorgen voor eten voor die mensen, waarvan betaal ik gas en elektriciteit, moeten die mensen internet en kabel-tv hebben, wie regelt hun transport naar de centrumsteden voor hun papierwerk? Krijgt de burger ook die 1.000 euro die aan de gemeenten beloofd werden? Meer vragen moest ik niet hebben te beslissen om mijn genereus aanbod terug te trekken.

Ramses Shaffi zong in 1966 “Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy, want daar is de blauwe lucht… Sammy kijk even omlaag en stort je medeburgers niet in het avontuur.

En aan de lokale en internationale machtshebbers wil ik de volgende boodschap nog kwijt.
1936: Hitler bezet het gedemilitariseerde Rijnland: de geallieerden kijken toe
1937: Japan valt China binnen: de geallieerden kijken toe
1938: Hitler annexeert Oostenrijk: de geallieerden kijken toe
1939: Hitler annexeert gans Tsjecho-Slovakije: de geallieerden kijken toe
1939: Hitler valt Polen binnen: de geallieerden kijken toe
April 1940: Hitler verovert Denemarken en Noorwegen: de geallieerden kijken toe
Mei 1940: Hitler verovert België, Nederland en Frankrijk: PLOTS IS HET KOT TE KLEIN
Maart 2020: Poetin valt Oekraïne binnen: de leden van de Navo kijken toe

Hoe lang gaat deze lijst worden? Heren en de enkele dames politici: de boer moet kiezen, eieren of kuikens. Ik vrees dat u met zijn allen niks meer heeft om voor te kiezen. Een hele generatie incompetentie amateurpolitici laten zich de les spellen door de dictator Poetin, en … kakken ondertussen in hun broek dat de stank tot in Oekraïne reikt.