Mieke Gorissen

8. aug, 2021

Met deze drie gevoelens heb ik gekeken naar de vrouwenmarathon in Sapporo (Japan) tijdens de Olympische Spelen. Niet om er de fel geschminkte babes te bewonderen met kleurtjes in hun haar en vingernagels van hier tot in Tokyo. Neen, om te kijken hoe een eenvoudige vrouw uit Diepenbeek het ervan afbracht en haar droom waar maakte: eindelijk eens een fatsoenlijke wedstrijd lopen.

Mieke Gorissen, 38 en uit Diepenbeek en in het dagelijks leven wiskundeleerkracht. Houdt van sokken breien en wetenschappelijke literatuur. Ze ging wat lopen voor de conditie. Zij liep op haar eerste marathon de Olympische limiet en … mocht naar Tokyo, de droom van heel wat semiprofessionele verplichte thuisblijvers.

Neen, ze is niet vaak in beeld gekomen, the winner takes it all, zong Abba indertijd. Maar daarvoor was Mieke Gorissen niet in Japan. Maar de prestatie, de inzet, het plezier en achteraf de blijdschap en het genoegen om over die meet te komen, dat verdiende wel alle aandacht. Dat was de olympische gedachte pur sang. “L'important dans la vie ce n'est point le triomphe, mais le combat, l'essentiel ce n'est pas d'avoir vaincu mais de s'être bien battu”, zegde Pierre de Coubertin indertijd. Vrij vertaald: deelnemen is belangrijker dan winnen. Hoeveel olympiërs hebben met die gedachte hun kunstjes vertoond op de Spelen van vorig en dit jaar? Eentje: Mieke Gorissen. Zij maakte van citius, altius, fortius (sneller, hoger, sterker) haar levensmotto, niet om beter te zijn dan anderen, maar om beter te zijn dan zichzelf. Uiteraard kijken we ook met bewondering naar het goud van de Red Lions, Nafi Tiam en vooral Nina Derwael die we met reden de gouden generatie van vandaag mogen noemen, een titel die ten onrechte geclaimd wordt door de Rode Duivels. De enige smet op hun blazoen zou geweest zijn dat ze niet zo happy zouden geweest zijn indien er geen goud om hun nek gehangen zou hebben. Dat was allemaal niet nodig voor Mieke.

Dan smelt ik zeker voor Mieke Gorissen. Die, zonder jarenlange voorbereiding, naar de olympische spelen trekt, die zelfs tot 30 juni nog voor de klas stond en achter haar leerlingen, die haar werkgever zijn en voor wie ze alles doet.

Als één madam goud verdiende als kampioene van de olympische gedachte, dan was het Mieke, de 'knitreadrunrepeat', de olympische debutante van 38 die de marathon eindigde als 28e eindigde in 2.34.24 en daar was ze zeer content mee, tot tranen toe bewogen. Een gouden medaille meer dan waard en de waardering van de hele wereld er bovenop.