Hoe een blote buik de binariteit versterkt

9. jun, 2021

Toegegeven, het is verleidelijk. De zon schijnt blaren, het is om te puffen en dan moet je naar school. Op zo’n ogenblik stelt zich een reuzengroot probleem dat niet bestond tijdens het afstandsonderwijs, en vooral een vrouwelijk probleem: wat moet ik aandoen! Een blik naar buiten, en dat probleem is vlug opgelost: een kort rokje, een al even kort topje (want ze moeten mijn piercing toch zien) en brede schouder en halsopening, want met zo’n temperaturen is ventileren een absolute noodzaak. Neen zeker niet, ik ga mijn bikini niet aantrekken of dat shortje dat niks aan de verbeelding van ondeugende blikken overlaat. Maat waarom mag dat allemaal niet, niet te kort, geen blote buik, geen spaghettibandjes. In wat voor een oervervelende wereld leven wij toch!

En plots wordt het kot te klein: protest alom, met protesten volgeschreven buikjes, de televisie erbij gehaald en de “blaadjes” want dat is sensatie en dat verkoopt als zoete broodjes. En de protesterende blote jeugd voelt zich gesterkt in zijn protest.

Plots komt er een Waalse groene trien op het toneel. ‘Van de doorschijnendheid van kousen tot de onbedekte schouder; de interne regels van middelbare scholen zijn vaak excentriek maar vooral seksistisch’, betreurt staatssecretaris voor Gendergelijkheid en Gelijke Kansen Sarah Schlitz (Ecolo). “De reglementen die een verschil maken tussen de kleding van jongens en meisjes, versterken de binariteit en de druk in een periode waarin leerlingen zoekend zijn”, voegt het wicht er nog aan toe. Ik ben ervan overtuigd dat de eerste jongen die met een kort rokje naar school komt, zijn blote buik toont en een mijter van Sinterklaas op zijn hoofd heeft, regelrecht naar af zal gaan.

Wat jongeren (M/V/O) aantrekken in hun vrije tijd, thuis of op de jeugdbeweging, tijdens de vakantie of gewoon om te chillen, dat maken ze zelf uit. Maar op school komen ze “werken”, de speelplaats is geen zomerbar, de klas is geen vrijblijvende ruimte maar een plek om te werken, te studeren en te leren.

Veel jongeren, en met hen de protesterende ouders, want die heb je ook, vergeten vaak het feit dat ze op 1 september ALLEMAAL een overeenkomst ondertekend hebben in de vorm van het schoolreglement dat stipuleert wat kan en niet kan, moet en mag. Die overeenkomst lijkt, zelfs voor een groene staatssecretaris plots niet meer te bestaan. En de vrijheid van de meiden dan? Wel die vrijheid geef je voor een klein stukje op als je een contract ondertekend. Dat niet ondertekenen staat je vrij, dan ga je maar naar een andere school. Onderweg de regels veranderen gaat blijkbaar alleen op school, niet thuis! Daar stapt men niet af van “om zo laat thuis zijn”, “om 12 uur eten”, “zoveel zakgeld”, “neen daar ben je nog te jong voor”… de lijst kan erg lang worden. Maar op school versterkt een reglement de binariteit. Te zot voor woorden.

Toegegeven, in mijn 40 jaar onderwijs heb ik heel wat petten afgenomen, want die waren binnen verboden. Ik verzamelde die in een kast op het leraarslokaal en op de vrijdag om 16.15 uur konden de leerlingen hun klak komen terughalen. Ik heb daarvoor nooit een scheve opmerking gekregen, noch van ouders noch van leerlingen. Waren ze gelukkig? Op dat moment waarschijnlijk niet, maar achteraf kreeg ik er respect voor. Geef toe, aan de grillen van jongeren meteen toegeven is een goedkoop excuus voor het niet durven nemen van soms onpopulaire beslissingen. Dat politici, sociologen, pedagogen en andere -ogen in die val trappen maakt me bang.  Als populisme nu ook al de wetenschap infiltreert, is het ver gekomen. By the way, heb jij de blote buik van Sarah Schlitz al gezien? Ik niet.