1. feb, 2020

Tekst

Doelloos, zo wandelde ik door Doel. Een dorp dat opgeofferd werd aan de waanzin van de economische expansie, aan de uitbreiding van de Antwerpse haven, aan het zich steeds maar meer verrijkende establishment van de industrie.

Doelloos, zo leven er nu nog 20 hardleerse Doelenaars, hun huizen beschermend met A4'tjes "Dit huis is bewoond", tussen onleesbare wegwijzers en talloze verwittigingen dat er een samenscholingsverbod is.

Doelloos, zo staan er de huizen, scholen, villa's en arbeiderswoningen te verkrotten, te wachten op wat komen gaat. Op Godot? Vanaf de jaren ’60 worden de inwoners geteisterd door de plannen van havenexpansie en een nieuwe kerncentrale, de Bondtlijn, het  Doeldok en de uiteindelijke plannen voor het Deurganckdok.

Doelloos, zo moeten we de commentaren lezen op Nederlandse websites die fotografen en voyeurs naar de "Belgische spookspad" lokken. Een toeristische attractie? Geef ons dan Bokrijk maar.